Naomi Mardaci over bewust alleenstaand mama zijn en de impact van kleurenvreemdheid

Toen Naomi voor het eerst nadacht over kinderen, voelde ze al dat ze het anders wilde doen dan wat ze jarenlang om zich heen had gezien. Ze had haar eigen jeugd, met ouders die weinig thuis waren en opvang die tot ’s avonds laat duurde. Ze vroeg zich vaak af: wanneer zien ouders hun kinderen nog? Toen ze zelf in een klassieke 9 to 5 job zat vaak zelfs 7 to 7 voelde ze dat dit niet de manier was waarop ze ooit mama wilde zijn.

Ze besefte dat ondernemen haar misschien net wél de vrijheid kon geven om de mama te worden die ze voor ogen had. Iemand die aan de schoolpoort staat. Iemand die een weekopening, kleuterflesje of schoolmoment niet hoeft te missen.Die keuze werd geen impulsieve sprong, maar een bewuste beweging naar een leven dat voor haar klopte.

“Doordat ik onderneem, kan ik net die aanwezige mama zijn die ik wil zijn.”

Toen Naomi voelde dat ze haar kinderen meer wilde zien dan alleen ’s ochtends en ’s avonds, besloot ze haar job los te laten. Ze startte als virtual assistant, groeide naar veel meer dan dat, en bouwde haar bedrijf rond het ritme van haar gezin.

Haar dagen zijn kort kinderen wegbrengen om tien voor acht, hen alweer ophalen om kwart na drie dus werkt ze op momenten die voor haar kloppen.’s Avonds, als het huis stil wordt, bouwt ze verder aan haar bedrijf. Niet omdat het moet, maar omdat het kan. Omdat ze zo de ruimte creëert voor wat zij belangrijk vindt.

Ondernemen geeft haar vrijheid, maar het maakt daten moeilijker. Ze heeft weinig avonden vrij, haar prioriteiten liggen anders, en ze weet dat een nieuwe partner flexibel moet zijn. Niet om haar leven kleiner te maken, maar omdat ze haar kinderen nooit wil wegduwen uit haar tijd en energie.

Het pad naar bewust alleenstaande mama

Voor Naomi groeide het idee om bewust alleen mama te worden al jaren zachtjes mee. Ze wist dat ze geen relatie wilde forceren omwille van kinderen, maar dat ze vooral een warm, stabiel en liefdevol thuis wilde creëren.Eentje waarin haar kinderen rust, veiligheid en nabijheid voelen.

Ze bouwde stap voor stap aan een leven dat dat mogelijk maakte: een eigen plek, een stevig netwerk, een structuur die haar zowel vrijheid als stabiliteit gaf. Toen ze voelde dat haar fundament sterk genoeg was, koos ze er bewust voor om haar droom niet langer uit te stellen.

Die keuze maakte ze met een groot hart en met realisme. Ze weet hoe het voelt wanneer een ouder weinig aanwezig is, en ze wil dat haar kinderen opgroeien met het tegenovergestelde: duidelijkheid, warmte en de zekerheid dat ze gewenst en geliefd zijn.

Het moederschap naast het ondernemerschap

Als alleenstaande moeder vertrouwt Naomi op haar netwerk van ouders, babysits, vrienden en het oudercomité. Hulp is duur en keuzes wegen zwaarder als je ze alleen maakt, maar ze kiest telkens wat klopt voor haar gezin én haar bedrijf.

Ze betrekt haar kinderen bewust bij haar leven, omdat nabijheid hen rust geeft en omdat ze ziet hoe sociaal en zelfstandig ze daardoor worden. Oordeel van buitenaf raakt haar minder dan vroeger ze weet dat haar keuzes kloppen voor de moeder die ze wil zijn.

Ze weet dat haar huid tijd vraagt. Dat herstel geen rechte lijn is.En dat het oké is dat acne vandaag nog een deel van haar verhaal is.

Haar weg toont hoe iemand leert leven met nieuwe grenzen, hoe je jezelf opnieuw kunt ontmoeten in periodes die kwetsbaar aanvoelen, en hoe je toch kunt blijven kiezen voor wat jou goed doet.

Leven met kleurenvreemdheid

Naast ondernemen en moeder zijn leeft Naomi ook met kleurenvreemdheid. Sinds haar kindertijd merkt ze hoe kleuren voor haar anders werken: sommige tinten vloeien samen, combinaties voelen vreemd aan, en groene correcties op zwart ziet ze gewoon niet. Het is geen beperking, zegt ze vaak, maar een andere manier van kijken.

Zoals ze zelf zegt: 

“Ik zou zo graag eens een bril opzetten om te zien wat jullie zien.”

Tussenkleuren zoals oranje, paars en bruin blijven het moeilijkst. Daarom vraagt ze soms hulp bij outfits of brandingkleuren, en kiest ze vaak voor het veilige zwart. In haar werk let ze extra op leesbaarheid en toegankelijkheid—iets waar veel ondernemers niet bij stilstaan.

Omdat haar zoon grote kans heeft om ook kleurenvreemd te zijn, helpt ze hem zacht en geduldig met kleuren benoemen, vooral met het vertrouwen dat er niets “mis” met hem is.

🎧 Beluister het volledige gesprek met Naomi in de podcast. De manier waarop ze haar verhaal deelt, zacht, helder en herkenbaar, raakt meteen en nodigt uit om echt te luisteren.